A taste of New Zealand


 

 Home  *  Who we are  *  A dream  *  A taste of N.Z.  *

 

 Mahakirau Estate  *  Media  *  Links  *  Contact  *


 


Having a dream is one thing... but is the reality really what you would hope for? Of course, the holiday mode is different to actual daily lifestyle, but still... off we went to New Zealand to discover if it stood up to our ideals! This is the weblog that we made along the way! To cap it short; the reality of N.Z. far surpassed our expectations. The land is BEAUTIFUL and unspoiled. The people ought to go down in the Guinness Book of Records as the friendliest, most welcoming and most down-to-earth of all nationalities. It was as if we stepped into a bubble of happiness and contentment! We most definitely want to live in New Zealand, and the most remarkable thing was how proud and excited the locals were to hear this from us. What a remarkable species! Our dreams are answered!
 

 

Sara & Rogier around the World in 6 weeks

 
 
Rogier: Op 26 februari 2009 zijn we met vlucht NZ38 vertrokken van Londen naar Hong Kong. De vlucht is prima verlopen. Personeel van Air New Zealand is een van de vriendelijkste crews die we ooit hebben mogen meemaken. Het enige minpuntje tijdens de 12 uur durende vlucht was een onophoudelijke krijsende baby vlak achter ons. Vervolgens activeerde ook nog eens spontaan het rookalarm op 3 meter van onze plek. De bemanning wist zich er eerst geen raad mee. Dus na 10 minuten onophoudelijk alarm en rondrennende crewleden ben ik zelf even op onderzoek uitgegaan en bleek het geluid uit de toilet te komen ipv van buiten op het gangpad. Vreemd dat ze niet niet zelf bedacht kregen aangezien iedereen weet dat de toiletten aan boord van een vliegtuig zijn voorzien van een rookalarm.
Nadat de rust was weergekeerd hebben we alsnog geprobeert wat te slapen.
Na een softe landing in Hong Kong airport hebben we 150 euro's in 1300 Hong Kong Dollars gewisseld en hebben vervolgens een taxi naar het hotel genomen.
Het hotel is megasuper verzorgt. we hebben al veel hotels gezien maar dit is echt perfect geregeld. Zelfs een expresso apparaat op de kamer met Illy koffie. Een megaplasmascherm van 1,5 meter breed en een zelfs een speciale laptop kluis.
Nadat we een frisse douche hadden genomen zijn we naar het restaurant gegaan op de 29e verdieping. Wederom weer een superdeluxe setting met rondom glas met in de achtergrond ontelbare verlichte wolkenkrabbers.
Het eten was redelijk goed maar eigenlijk qua prijs kwaliteitverhouding niet helemaal wat ervan verwachten. Het valt op dat het leven in Hong Kong redelijk duur is.
Taxi van airport naar hotel in stad 55,- euro, Eten 2 gangen 110,- euro, hotel 195,- euro.
Na het eten hebben we nog een wandeling langs de haven gemaakt. Aansluitend terug naar het hotel gegaan en deze blog bijgewerkt. Morgen vertrekken we rond 17:00 u plaatselijke tijd naar Christchurch via Auckland, Nieuw Zeeland. Hier hebben we de eerste nacht een hotel en daarna de camper voor de komende 2 a 3 weken. Ik hoop dat we tijdens deze periode gemakkelijk on line kunnen geraken zodat we deze reispagina up to date kunnen houden.
 

 
Sara: So here we are in Hong Kong. We had a very smooth journey. Plenty of time between trains and flights; no stress! In fact we were the first to check in at Air NZ... that's a first in my life! Scored great emergency seats, plenty of leg room! Air NZ was wonderful. So friendly and efficient. Only two downfalls to the trip... a screaming baby in the row diagonal to us... DON'T LOVE THEM!.. and a screaming alarm in the middle of the night which had the crew bamboozled before Rogier stood up and found the source of the problem. Gotta love him!!! They got that plugged up which had us only wishing they could put a plug in the hysterical baby at the same time! Still, all in all, one of the best flights ever embarked upon. A great airline.
Hong Kong is a concrete jungle. Yet, ever so tidy and ordered and calm... aside from the nightlife going on till all hours 25 storeys below us on the street. Certainly picked a very central hotel. It is glorious! Every detail catered to, and warm and homey. Very design... hip. http://www.hotel-lkf.com.hk/
We ate here last night, which was pretty steeply priced but we got snatched by the promise of truffle and wagyu on the menu and couldn't resist. It was good, but not great for the value. Still, enjoyed people watching in the trendy atmosphere. The local women are GORGEOUS! Nice to see a nation not succumbed to obesity yet! I met my match made in drink heaven... it was if it had been calling my name all the way from back home. A chilli ginger martini... oh my god... I've never drunk anything so insanely exciting and so incredible ME! I will most definitely remember that the rest of my life... even better than oyster Bloody Marie's!
We had a walk to the harbour after diner... lovely to see the sparkling skyline and sniff in the sea air. Been a while! Lots of locals walking around with face masks. The smog is evident but didn't seem too bad! Or are they afraid of a virus?! Very cute trams here... like they have been sandwiched into long thin topsy turvy vehicles... looking even more unstable on four tiny wheels in the middle of the car.
The party animals were in the swing of it last night. Friday night is a biggy I guess. The women wore stiletto's longer than their hem line. Seems pretty safe and liberal here!!!!
Time to check out... we'll wander around for four hours before heading back to the airport and flying further to Christchurch via Auckland. A shorter trip this time, and after a good sleep (on a divinely comfortable mattress) we'll be already pretty much adjusted to the time zone when we arrive in N.Z. We sleep a night in a hotel and then pick up the van for the big adventure. 'til the next chat session... see ya! xxx
 

 

Let op!
Houdt shift ingedrukt terwijl je een foto opend anders
ben je genoodzaakt deze pagina steeds weer opnieuw te laden.


Tip!
If you hold the shift key in while you click the photos
this page won't need to keep reloading!

 


27-02-09

 
 


Let op!
Houdt shift ingedrukt terwijl je een foto opend anders
ben je genoodzaakt deze pagina steeds weer opnieuw te laden.
 

 
 

 

Sara: We had a fabulous day wandering around the antique and fresh food markets close to the soho area where we stayed in Hong Kong. Fabulous fresh fish, still swimming alive in the tubs... can't get much fresher than that! And the flowers... beautiful... king lilies larger than I've ever seen. The people in Hong Kong are adorable. So naturally happy, and friendly. Life seems pretty balanced for them.
Lunch was remarkable... pan-fried frai gra and chili wagyu salad. Both FABULOUS! Looking around the bar/cafe I got a very Aussie feeling. The menu was so fusion in a typically Aussie way. A cabinet dedicated to Penfolds sealed the intuition. I was right!
Of course, the best bit was the Illy coffee!!! That was a perfectly welcome surprise! We loved Hong Kong. So warm, calm and welcoming. The hotel was definitely one of the best we have stayed in. Very happy that we broke our flights up in this way!

 
 

28-02-09

 
 



Hong Kong view from LKF hotel

 
 
Rogier: Gisteren hebben we overdag nog enkele uurtjes rondgewandeld in Hong Kong. Foto's volgen nog. Alles bij alles hebben we aan Hong Kong een heel positief gevoel overgehouden. Alles is relatief schoon. Totaal geen criminaliteit en iedereen is heel bereidwillig en vriendelijk. En ik heb nog nooit eerder 12 bentleys op een dag in een stad gezien. het lijkt wel of hier de bentleys aan de boom groeien. Rond 17:00 uur plaatselijke tijd hebben we gisteren 1 maart 2009 het vliegtuig van Hong Kong naar Auckland genomen (vlucht NZ38). Het was weer zo'n grote dubbeldekker. Nog voordat de piloot de laatste bocht richting startbaan had genomen gaf ie al volgas. Uiteindelijk kwamen we een half uur vroeger aan dan gepland. De vliegtuigen in Hong Kong starten en landen aan de lopende band. Dus hij zal wel onder druk van de toren hebben gestaan om zo snel mogelijk weer de startbaan vrij te maken. Aangekomen in Auckland eerst een hele procedure door de douane gevolgt. Samen met Australie heeft Nieuw Zeeland een van de strengste grenscontroles in de Wereld. In Auckland hebben we vervolgens een binnenlandse vlucht NZ527 naar Christchurch genomen. Vervolgens naar de bagageband om de bagage op te laden. heb ik net alles bij elkaar en opgeladen stoot ik met mijn trolly tegen zo'n rode alarmknop die onder tegen de lopende band zit. Dus meteen allemaal loeiende sirenes en een stilvallende band. Niemand had gezien dat ik tegen een van die knoppen was gereden.
Maar omdat het alarm maar niet stopte heb ik diezelfde knop maar teruggetrokken en na 30 seconden stopte het alarm eindelijk en kwam de bagageband weer op gang.
Een Nieuw Zeelandse dame merkte al op, did you accidentely hid te button?, ehum yes that was me. gelukkig had bijna niemand behalve die ene dame in de gaten dat ik de oorzaak was. Je zou er toch niet aan moeten denken dat honderde ongeduldige reizigers achter je aankomen. In Cristchurch hebben we voor 1 nacht hotel So geboekt.
Een extreem trendy en modern hotel. Hier overnachten we en morgen komen ze ons de Camper brengen voor onze toer door Nieuw Zeeland. Wat meteen opvalt hier in NZ is dat alle mensen zo rustig en relaxed zijn. Ook totaal geen trendy mensen te bekennen die veel aandacht aan kleding of uiterlijk besteden. De taxichauffeur heeft de hele weg van de lucthaven naar het hotel geen woord gesproken. In tegenstelling tot de taxichauffeur in Hong Kong. Die was gewoon niet te stoppen. Op dit moment zitten we in het hotel en hebben beiden net een verfrissende douche genomen. Sara ligt nu nockout op bed en ik worstel mij door de oververmoeidheid heen om ff snel het thuisfront te informeren. Morgen volgt meer info van Sara en mij. Hierboven hebben we alvast enkele foto's geplaatst die gemaakt zijn in Hong Kong op de dag van aankomst. Morgen volgen nog meer foto's van de dag van vertrek in Hong Kong. We gaan zo even wat eten in een Burmees restaurant en gaan dan bijtijds naar bed om de slaap van afgelopen nacht in te halen. Morgenvroeg komen ze om 10:15 de camper brengen. Ik hoop dat het ons onderweg gemakkelijk zal lukken om aan internet te geraken. Tot zover mijn bericht. Iedereen de groetjes en tot snel via deze pagina. Momenteel is het hier zondag 18:08 in de avond terwijl het bij jullie 06:08 in de morgen is.
Precies 12 uur tijdsverschil. Nog een heel pak meer dan in Australië.
 
Sara: Yeah, we have landed in New Zealand. From the plane; already a positive impression. Such a green lush land with aqua green waters. We got smoothly through immigration (the sweetest immigration officers ever!), and easily through the intensive quarantine. Grabbed money, grabbed a taxi and headed through a very tidy suburbia and past gorgeous parks with mouth watering trees to the Hotel SO, in the centre. A trendy, simple hotel. Lends me to imagine being in Japan in a sleep cube! No window in the room, but all out with the mood lighting! Very quiet... perfect for the knock out that was needed! Christchurch is rather shabby and seems to be on the boring side. The people are amazing. So unpretentious! Not a care given to image at all. Amazing! The Burmese restaurant I'd wanted to go to was fully booked so we chose a simple Thai instead. The food was GREAT! And cheap!
 We pick up the van this morning and head off on our own little adventure...
 
Rogier: Maandagmorgen omstreeks 10:45 kregen we bij het KEA camperbedrijf voor de komende 17 dagen een 4 persoons camper uitgereikt.
Omdat we geen zin hebben om elke avond en morgen het bed op te bouwen en af te breken hebben we gekozen voor een 4 persoons uitvoering. We gebruiken de slaapplek boven de chauffeurscabine als vaste slaapplaats en laten de woonkamer zo onveranderd. Bij het Kea center wordt ons alles uitgelegd over de camper.
Na een uurtje formulieren invullen en instructies doornemen konden we dan eindelijk op pad gaan. Natuurlijk ontzettend wennen dat het stuur rechts zit en je altijd links dient te rijden. Zo eerst naar de supermarkt gegaan om de koelkast te vullen met lokale lekkernijen. Vervolgens via Ashburton naar Geraldine gereden. Hier kwamen we rond 20:30 uur aan en hebben we voor de eerste nacht een plaatsje op een typische campervan park genomen. Nadat we onze plek in het park hadden ingenomen de electrakabel hadden aangesloten op de 220v zijn we eerst al onze koffers gaan uitpakken. Gelukkig zitten er in zo'n camper zoveel kastjes en opbergvakjes dat je alles gemakkelijk kwijt kunt. Vervolgens hebben we een tapas schotel gemaakt en vielen we na afloop doodop in bed. De volgende morgen zijn we om 10:00 uur vertrokken naar Lake Tekapo. Dit is een gigantisch groot Azuurblauw meer dat gevoed wordt door de diverse smeltwaterriviertjes die vanuit de Southern Alps omlaagstromen.
Aan het meer hebben we een mooi plekje gezocht om te lunchen, zeg maar laat ontbijt te nemen. Sara heeft spek en ei gebakken en buiten hebben we aan het meer ons tafeltje met stoeltes opgezet en genoten van het waanzinnige uitzicht op Mount Cook.
Omdat wij Beneluxers natuurlijk super wit zijn hebben ons gezicht en armen een zonnebrand opgelopen. In Nieuw Zeeland is het net als in Australie voldoende om binnen 30 minuten een zonnebrand op te lopen. Maar ja toen wisten we natuurlijk meteen weer hoe laat het was en waren we voor de komende weken gewaarschuwd. Dus als jullie mij of Sara in een later stadium met hoed of anders lichaamsbedekkende kledingstukken zien rondlopen dan is dat niet de plaatselijke mode maar gewoon noodzakelijk om zonnebrand te voorkomen. Na de adembenemende luch zijn we vertrokken naar Mount Cook. Dit is een megagrote Berg die gelegen is een national park uitlopend in een mega gletscher. Onder aan de berg hebben we onze camper geparkeerd en vervolgens zijn we een stukje omhoog gewandeld om de in de rotsen uitgeslepen sporen van de gletscher te bewonderen. Zie de fotos hieronder maar voor een betere indruk. Zo als ze altijd al zeggen 1 foto zegt meer dan 100 woorden.
 

 
Sara: I had arranged a transfer pick up from the hotel for 10am. After 3 phone calls and 1.5 hrs of waiting I proposed to grab any old taxi hanging around and they could refund the fare. After a friendly taxi ride to other the side of town we arrived at the Kea camper Christchurch branch. An hour of filling out forms and instructions, and we were handed over the keys. We headed to the nearest supermarket to stock up... the check out girl was wide eyed over our total! We didn't buy much but I guess some of the top quality products sent to price dancing!!! After our goodies were freshly stowed... you can't get more relaxed from shopping trolley direct to fridge!... we hit an Indian market on the other side of town where we scored some fresh ginger, coriander, gorgeous jasmine rice and some curry paste. The cheese deli we had our eye on was closed but we did manage to buy Rogier some swim shorts, some cd's for whilst driving, cords and adapters, and a local sim card for Rogiers phone in some neighbouring shops. It was already getting late in the afternoon by the time we head off south out of town. Pretty soon as the Christchurch was behind us... it was all about the sheep!! And cows... and alpaca's.... and some deer! Virtually nothing aside from farming. And the roads were fairly quiet too! We drove through Ashburton to Geraldine, where we stopped in a camping park for the night. Plugged ourselves into the power... got the music running... and unpacked! Heaps of storage space in this huge thing, so easily got everything safely tucked away. We were beat, still out of sorts from the flights, so we ate a smorgasbord of little delights and crashed into bed!
 The 5 minute shower demand has not gone unnoticed... it puzzles me... for it takes longer than that for me to comb out my conditioner!!! We were showered and back on the road at 10am. We stopped for brunch at Lake Tekapo... a gorgeous turquoise blue lake with massive snow peaks looming over it. The colour of the sky reflected into the lake. Lovely. So incredibly peaceful and calm. Their were a few other tourists with the same idea but the tourists here are serious people... obviously with a love of nature and peace like us, and not a bother at all. Sitting by the lake with that view, a fresh plate of bacon and eggs, the birds singing... the sun on our faces... what bliss! After the dishes were done and table and chairs stowed, we headed off for Mount Cook. What a majestic mountain. Such a friendly peak! The glaciers were just as impressive. We parked the camper and walked a way towards the base. Great view. The helicopters above us must have enjoyed an even better view! We got a little sunburned on our walk. It was already late in the day, but it only takes 30 mins. and you're a gonna. It is not too bad... Will be brown in a couple of days. So from Mt Cook we then drove back to the east coast. We found a great place to park the van overnight... overlooking the sea. We made a great salad for dinner and were again fairly early to bed! Pretty cute contrast... from snow peaks to seaside in a few hours!
 

 
 

03-03-09

 
 
Rogier: Vanuit Mount Cook zijn we via Twizel, Omarama, Otematata, Kurow, Duntroon, Pukeuri , Oamaru en Taranui naar Moeraki gereden. Deze laatste plek ligt aan de oostkust en hebben we verkozen boven de veel grotere plek Oamara om de nacht door te brengen. Nadat we een afgelegen plekje hadden gevonden op 10 meter van het strand hebben we onze camper geparkeerd en hebben we ons avondeten gemaakt. Samen hebben we een overheerlijke salade gemaakt met stukjes kip gebakken in Chillies met Manuka honing. Rond 23:00 gingen we al naar bed en doezelden zo weg bij het geluid van de zee en de wind die tegen de camper botste. De volgende morgen om 08:00 waren we goed uitgerust en wel wakker en hebben we na een ontbijt eerst een wandeling gemaakt langs het strand. Hier kwamen we ontzettend mooie en grote ronde stenen tegen van een doorsnee van wel 1,5 tot 2 meter. Deze ronde stenen zijn ooit vroeger heeel lang geleden daar terecht gekomen in de grond en later door het uitspoelen van de zee tegen de landmasse aan vrijgekomen en zo het strand opgerold. Is een heel vreemd gezicht die keien. Zeker gezien de diverse gekleurde lagen steen die zich in zo'n ronde kei bevinden.
 

 
Sara: Awake at 7am and up at 8! We took a stroll along the beach to the Moeraki rocks. Huge great spheres fallen into the sea. The photos tell the story! We enjoyed the stroll as much as the landmark!
 Waving goodbye to our perfect campsite, we headed into Dunedin, the second largest city (town!) on the South island. After a short call to Kea we headed to a garage to get the range hood fixed. Super friendly service! From Dunedin we took the scenic route along the coast to the Catlin’s Forest. Beautiful rainforest that meets the sea. We caught a gorgeous sunset. The forest smells delicious, and the frogs sing! The stars of course are just what you would expect for the Southern hemisphere, glorious! We stopped again in an official camp site so that we have power to charge our equipment and internet connection to get this all out to you! I'm about to hit the showers, then I'll get Rogiers’ nostrils to awake to the scent of Illy and we can head off toward Invergargill along the scenic road and to the Bluff for their famous oysters!!! Heaven! ;-) At this point we will be most South.
 
 

04-03-09

 
 

 
Rogier: Na de wandeling zijn we weer verder op pad gegaan met de camper richting Dunedin. Na Christchurch is Dunedin de grootste stad van het zuideiland van Nieuw Zeeland. Hier aangekomen hebben we eerst contact opgenomen met de camperfirma Kea aangezien er enkele kleinze zaakjes aan de camper stuk waren of niet helemaal in orde. Zo werkte de afzuigkap in de keuken niet en kon ik bij het dubbele achterwiel geen tweede verntiel vinden aan de rechterzijde. Aangezien je elke 500 km de luchtdruk moet controleren op 60 psi is het natuurlijk van belag dat je dan ook een ventiel kunt vinden waar je de luchtdruk op kunt meten en evt bijvullen.
De afzuigkap is idem belangrijk aangezien je niet wilt dat de volgende gebruikers een camper krijgen die door en door gerookt is met etensluchtjes. De Kea camperfirma verwees ons door naar een bedrijf in Dunedin alwaar iemand op ons stond te wachten.
Meteen werden we uiterst vriendelijk geholpen en in no time zaten 3 monteurs in onze camper allerlei panelen los te schroeven en allerlei kabels door te meten. Binnen 15 minuten hadden ze het probleem gevonden. Het bleek een los contact te zijn ergens achter een wandje boven de afzuigkap. We hadden zelf al gemerkt toen we vanalles en ng wat hadden geprobeert om die afzuigkap aan de gang te krijgen dat als we gingen rijden terwijl de schakelaars aan stonden ging de afzuigkap spontaan aan. Stopte je dan weer ging ie weer uit. Dus wa hadden zelf al geconcludeerd dat er sprake moest zijn van een los kabelcontact. Het ventiel achter bleek aan het binnenste wiel geen verlengstuk te bevatten zodat het helemaal niet mogelijk was om van dat wiel de luchtdruk te controleren en evt bij te pompem. De monteurs zouden dit de volgende werkdag doorgeven aan het Kea bedrijf. Volgens hun zou dit verder geen kwaad kunnen zo lang wij ervoor zouden zorgen dat het buitens wiel regelmatig op luchtdruk zou worden gecontroleerd. Alles bij alles waren we hier na een half uurtjes klaar en zijn we vervolgens nog even eerst langs een grote supermakt gereden. We moesten namelijk nog wat aftersun hebben en een zonnebrandmiddel van min 30 spf. Hier hebben we meteen nog enkele liters vers sap ingeslagen voor onderweg.Vervolgens zijn we via Milton, Balclutha en Owaka naar Papatowai gereden. Papatowai ligt helemaal onderaan rechts en is een regenwoud dat is gelegen aan de zee. Werkelijk een fenomenaal gezicht zo'n regenwoud aan zee. En de geur is uniek. Je ruikt er letterlijk dat het er een stuk vochtiger is en dat je je in een heel bijzonder gebied bevindt. Hier hebben we ons een plekje gezocht op een camperparking gelegen in de Catlins forest park. Omdat we de batterijen van onze apparatuur wilden opladen en we internet nodig hadden om ons verslag bij te werken verkozen we deze keer een camperpark ipv de vrije natuur.
 

 
Rogier: In het Catlins forest park verbleven we in het zeer goed verzorgde McLean Falls holiday park & cafe. Tot nog toe een van de beste parken waar we gecampeerd hebben. Hier heb ik voor vertrek nog een originele Nieuw Zeelandse hoed gekocht ter bescherming tegen de zon. Uiteindelijk blijkt deze hoed ook ideaal als regenbescherming zoals later blijkt. Vervolgens zijn we het regenwoud ingetrokken op zoek naar enkele watervallen. Fantastisch de geur, de planten het stromende water. Een omgeving die ik zo in mijn achtertuin zou wensen. Overal waar je kijkt varens, mos en zeldzame boomsoorten. Vervolgens terug naar de camper en enkele kilometers terug gereden om via een 40 minuten durende wandeling door het regenwoud uit te komen op een verlaten strand. Langs dit strand bevonden zich allemaal grote kathedraal grotten. Dt zijn smalle relatief hoge grotten die zijn uitgesleten door het zoet water dat van het binnenland de zee instroomt. Hier ben ik enkele grotten ingelopen(kropen) tot bijna aan het einde waar ik regelmatig blauwe pinquins en gigantsich spinnenwebben tegenkwam. Aangezien Nieuw zeeland geen dodelijk spinnen kent had ik hier totaal geen probleem mee. Sterker nog van zoiets raak ik alleen maar meer en meer gefassineerd. De pinquins waren werkelijk zo aandoenlijk. kleine donsige beestjes. Op de grond krioelde het van de ontelbare kleine krabbetjes. Je voelde ze letterlijk over je voeten kruipen en langs je benen omhog kruipen. Gelukkig waren het geen bijtende krabbetjes. Natuurlijk was ik zo slim om voor vertrek naar de grotten mijn Surefire laklamp mee te nemen. Dit was natuurlijk ideaal aangezien de camera normaal gezien niet kan filmen in zo'n extreem donkere grot. Ik heb hier nog een stukje gefilmd wanneer ik enkele pinguins tegenkwam. Filmpje zet ik later nog on line op deze pagina.  Vervolgens na deze prachtige wandeling angs het verlaten strand en de zeldzame grotten terug naar de camper.
Nu was het zaak zo spoedig mogelijk een tankstattion te vinden aangezien onze tankinhoudt al een tijdje op reserve stond en onze verbruiksmeter nog maar 40 km te gaan aangaf. Volgens de TomTom routeplanner POI (Points of Interest) zou het volgende tankstattion 45 km zijn. Maar gelukkig hadden wij op de heenweg op 15 km terug een heel kleine semi prive tankstattion gezien. Dus wij 15 terug gereden en inderdaad hier konden we diesel tanken. Het tanstattion was zo klein dat ze er zelfs geen water en borstel om de voorruit te wassen beschibaar hadden. Idem geen luchtslang om de banden te controleren. Maar dat was ook geen probleem. Wij waren al lang blij dat we weer brandstof hadden. Hier in NZ moet je heel goed opletten dat je tijdig tankt en alles goed pland als je ergens naar toe rijdt. later meer hierover.
 

 
 

05-03-09

 
 

 

 
 
Sara: Scored a great hat for Rogier from again over-over-friendly store owners. A nice N.Z. made hat that can be thrown around and will only look better and better! We had a late start... ;-) the headed first for McLean Falls. A 30 min. walk through lush rainforest nourished our spirits... absolutely gorgeous nature. The smell, the feel, the changing temperatures, the abundant life... it makes you feel SO GOOD! We were happy as could be frolicking along the path! The falls were not massively spectacular, but a nice thing to visit! Then we headed a few km's back the other way and walked again 30 min. through lush rainforest to the sea... a short walk along the beach to some caves where Rogier was delighted to find some young penguins and lots of cobwebs... the tide was low but we still had to walk through the sea around the tip of the cove... ICY cold!!!! Painfully cold until the numb took the ache away! I'd a lovely day walking around in my underwear!!! The way the rainforest meets the sea is adorable. Moss growing beside barnacles. So bizarre!!!
 We had to head back 15km to the nearest petrol station, there are not so many!!! We hit our 1000km mark, as we drove towards the Bluff... famous for oysters. Kinda missing the market here.... only one shabby little café offering an answer to my desires. The service was so bad it was really funny. Kinda Faulty Towers stuff... where everything that could be muddled, was! We crossed paths with a fella travelling on a beastly motor bike and shared our meal time with him. A lovely guy; a N.Z.er traveling his own country. He was our age but it was his first time down South! He had done 3000km in only a little more time than we had reached our 1000km. And of course he saw a lot more of the secret hidden area's that a huge camper would die in! Although he was limited in a way that we had freedom to search on foot, whereas he had to stick with his bike seeing as his possessions were unlock able!
 I'm still marveling at how incredibly genuinely friendly the people are here. That coming from an Australians mouth... these guys really put the rest of the world to shame!!! Then again, it is totally understandable... there is so much beauty in nature, and so little going on. Lots of nature and nothing in between. Space, space, space. The sheep are really happy! The cities we have been through are just big towns, and the towns, well there is nothing in them... most of the buildings are even falling down!
 We are heading toward to Te Ana-au caves now, where lots of glow worms live! We'll take the scenic road again... then head up to Millford Sound... won't be online for a couple of days, I imagine! xxx
 

 
Rogier: Vervolgens zij we naar Bluff (het meest zuidelijke punt van het Zuideiland) gereden beroemd voor zijn oesters. Hier worden de oesters dieper gevangen dan normaal het geval is. Dit zijn geen rotsoesters maar diepzee oesters. Hierdoor hebben ze een meer zoeters smaak dan gewoonlijk.
Omdat Sara een echte oesterfan is wilden we in Bluff een restaurantje opzoeken om te genieten van de plaatselijke specialiteit. Nou in tegenstelling tot wat we verwachten liep dit uit op een grote teleurstelling. De 2 zaken die eruit zagen als restaurant waren beide gesloten dus moesten we het doen met een van de plaatselijk fish en chips zaakjes. Dit zijn zgn kleine frituurtjes waar je naast frieten ook oesters kunt krijgen. Tijdens onze zoektocht naar een van deze eetplekjes ontmoeten we Nieuw Zeelander op een KTM 990 motor die idem op zoek was naar een oester restaurant. Ook hij kwam speciaal naar Bluff in de hoop de plaatselijke specialiteit te scoren.
Wij dus gezellig samen naar zo'n fish and ships shops en onze bestelling geplaatst. Nou na 30 minuten wachten buiten op het terras kwam er nog niets op tafel. Na 45 minuten kwam de helft van onze bestelling op tafel. Brrrr de oesters waren aan de zijkant een beetje aangedroogd en de bestelde scallops en prawns lagen in een dikke creme saus. De frieten waren ook al niet te eten. Maar ja daar doen we natuurlijk niet moeilijk over aangezien we onze frieten uit Belgie natuurlijk nooit kunnen vergelijken met de frieten elders in de wereld. Het enige positieve aan dit verblijf in Bluff was de kennismaking met de nieuw zeelandse motorist. Hij kwam zelf van het Zuid eiland uit de beurt van Corromandel. Dat was natuurlijk heel interesant om tips en ideeen uit te wisselen. Hij had zelf een zaak in motoren en jetskis en had momenteel na 10 jaar hard werken eindelijk de kans gevonden zijn droom waar te maken om met de motor het Noord eiland van zijn eigen land te verkennen. nadat we afscheid hadden genomen zijn we doorgereden naar Invercargill. Nadat we hier de nacht hadden doorgebracht zijn we doorgereden naar Te Anau alwaar we via een boottocht een bezoek hebben gebracht aan gloeworm grotten. Nadat we via een grote boot aangelegd hadden op een eiland stapten we over op een klein bootje dat ons via een klein riviertje door grotten naar een diepgelegen grotje bracht waar het hele plafond bedekt was met gloeiwormen. Hier mochten we helaas geen foto's maken om te voorkomen dat de bezoekers dmv van flash of ander licht de gloeiwormen zou de-activeren. De wormen reageren op licht dor hun eigen licht uit te schakelen. Dmv een chemische reactie in hun maag kunnen deze wormpjes licht crieeren. Dms het licht trekken de wormpjes de aandacht van vliegende insecten en kunnen deze vervolgens vangen in hun plakkerige sliertjes die ze overal rondom zichzelf aan het plafond hebben hangen. De wormpjes bijten vervolgens in het vliegend insect en injecteren een stof die het binnenste van de vangst vloeibaar maken. vervolgens zuigen ze de vangst leeg en laten de omhulsels naar beneden vallen. Dit hele gebeuren is een sprookjesachtig schouwspel. Het lijkt bijna net alsof je snachts buiten onder een heldere sterrenhemel licht.
 

 
Rogier: Na het gloeiwormen grotten schouwspel zijn we via een bochtige bergpas naar Milford Sound gereden. Deze tour via een 150 km lange doodlopende route was een atractie op zich zelf. Omdat we geen tijd wilden verliezen zijn we in het donker doorgereden. We waren de laatste rijders van deze route en kwamen onderweg uitsluitend plaatselijke beestjes tegen waaronder een possum die helaas onder onze camper geraakte tijdens zijn onverwachte oversteek. Heel toevallig zij Sara 30 seconden voor de fatale kennismaking nog dat je er niet aan moest denken dat in dit land onverwachts Kangaroos over de weg springen en ze had het nog niet goed wen wel gezegd of die relatief grote possum onder onze wagen sprong. Ik voelde hem rechts onder mijn wiel geraken en was er helaas zeker van dat hem dit fataal was geworden. We waren beiden helaam van ons stuk dat we in dit prachtige land een plaatselijk diertjes van zijn even hadden beroofd. Gelukig maar dat Nieuw Zeeland een plaag van possums kent. Net zo als de konijnenplaag in Australie heeft Nieuw Zeeland een overschot aan possums. Dit zie je ook op de weg waar je elke kilometer wel een geplette Possum ziet liggen. Er worden ook overal keldingstukken van possumbont verkocht. Vervolgens na onze fatale confrontatie met de possum kwamen we bij een lange tunnel uit die maar toegang bood voor eenrichtingsverkeer. Aan de ingang stond een stoplicht en gelukkig stond dit ge-deactiveerd na 21:00 uur s'avonds. Dis hoefden we geen half uur te wachten. Nadeel was natuurlijk wel dat mocht je de ongelukkige kans lopen dat er een tegenmoetkomende andere weggebruiker tegenkwam je een groot probleem had. Deze tunnel liep bergafwaarts over een van de slechtste wegdekken die we tot nog toe waren tegen gekomen. Het water gutste er aan alle kanten door het plafond omlaag. Een plafond kon je het nauwelijks noemen. Het zag uit als een onregelmatig uitgehouwen grot ipv van een netjes rond uitgeboorde tunnelbuis zo als wij die kennen. Vervolgens na deze spannende rit door de tunnel kwamen we na nog enkele bochtige stukken smalle weg uit in Mildfors sound. Hier hebben we op de parking nabij het vertrekpunt van de boten naar Milford Sound een plek gezocht om te overnachten. De volgende morgen om 10:00 u hebben we camper achtergelaten voor onze uitstap naar de fjorden van Milford sound. Met een grote zeil motorboot zijn we vervolgens op tour gegaan door de fjorden van Milford Sound. Dit was een prachtige belevenis. Het regende pijpenstelen en waaide extreem. Het water was heel donker gekleurd door de 4 m zoete waterlaag de zich op het zoutwater bevond. Hierdoor bevond zich in het zoutwater op 5 m een zeebeestjes klimaat dat je normaal gesproken uitsluitend tegenkomt op extreme diepte. Bv zwart koraal en allerlei vissoorten die je normaal alleen ziet op de documentaires van NG en Discovery als ze met een diepzeeduikboot naar 1000 m of dieper gaan.
Tevens geeft de overgang van de 4 m zoetwater laag naar het zoutwar een hele speciaal effect. Maar hier waren we niet voor gekomen. Waar het om ging waren de ontelbare watervallen die her en der van de grote bergen stroomden. Btw bergen dit gedeelte is het meest actieve berggedeelte in de wereld. Als de errosie niet zo extreem zou zijn dan zouden dit de hoogste bergen in de wereld zijn. Volgens berekeningen van onderzoekers zouden de bergen 18.000 m hoog zijn. Maar omdat de toppen onder zo'n extreme omstandigheden o.i.v. extreme regen, +/; 8 m per jaar tot soms zelfs 20 m in 1 jaar, afbrokkelen hebben de bergen deze hoogtes nooit kunnen bereiken. de diepte hier is idem net zoveel als de hoogte van de bergen om ons heen.
Tijdens het filmen en bezichtigen van de watervallen liepen we regelmatig een koude douche op. En dan nog niet te spreken van de extreme regenbuien die we over ons heen kregen. Mijn broek was dan ook door en door nat tot op m,n ondergoed.
We hadden ook nog tickets voor Milfords deep gekocht maar helaas wegens extreme regenval en problemen met dit onderwaterstation werd dit op het laatste moment gesloten. Jammer want in dit stattion hadden we onderwaterbeestjes kunnen zien die je normaal alleen op 1000 m of dieper kunt bewonderen.
Anyway wij waren als zo door nat en blij met wat we reeds gezien hadden dat we geen problemen hadden om terug te gaan naar onze camper. Vervolgens zijn we via de bochtige weg bergweg en tunnel teruggereden naar Te Anau, Mossburn, Lumsden, Athol, Gar en Kingston naar Queenstown. Onderweg nog een tussenstop gemaakt voor een lucht met spek en ei op een plek waar het voor kilometers bedekt was met zeldzaam mos. Hier nog blootvoets door het mos gelopen. Heeeeerlijk was een genot dat mos aan je voeten. Daar kan echt geen enkel tapijt tegenop.
In Queenstown hebben we een plek gezocht op het Queenstown lakevieuw holiday park. Volgens de kaart Nieuw Zeelands nummer 1 park en volgens onze ervaring het slechtste park in NZ. Een grote commercieel park. Ik bespaar jullie verder de details.
Queenstown is bekend in Nieuw zeeland voor zijn diverse extreme sports zoals Bungee Jumping en meer van dat soort typische NZ trills.
Aangezien Sara en ik hier zijn voor de natuur vervolgen we onze weg weg verder via de westkust van NZ. Op dit moment is het zondag 8 maart. Tot snel...
 
 

06 & 07-03-09

 
 

 

 
 

 
Sara: So we took the Southern Scenic route from Invecargill to Te Anau. I drove a little of it myself; not too difficult! Some great windy, WINDY roads! And a lot more paddocks full of either sheep, lots of them, cows, or deer. We took a tour of the glow worm caves... sweet, but not on a grand scale as we had both anticipated! Still, it was cute floating around in the dark silence staring into what seemed a galaxy of stars, but in fact was an insect colony of cannibalistic genocide; they even eat their own if they get too hungry. These funny creatures never leave the cave... they just cling to the rock walls, create lines to trap their prey dim wittedly attracted to the glow that shines out their bums. They do this for quite a number of months until they develop into fully grown flies that can't do anything but mate, hatch eggs and die.. they don't eat! Then the cycle begins again. Are we all so useless, I ask myself?! It was a nice boat ride in... in the late afternoon sun. Rogier got attacked by sand flies... yes, N.Z. has nasty insects too!
 We then drove from dusk to dark along the glorious Milford Sound road. 2 hours up a dead end road! Very, very windy.... lots of one way bridges.... and a tunnel that transported us to dodgy India.... it looked like it would cave in any moment! We had the road all to ourselves... except for my very uncanny remark that if we were in Australia we would be dodging kangaroo’s... and less than 30 seconds later and massive old possum walked to his death under our beastly van. Perhaps it was my imagination but this possum was as big as Rudy, our late dog, and equally as grey, and obviously as deaf. Well, he met his death. A very odd moment! The warnings are always there, aren't they!? Poor Mr Possum. We arrived mysteriously in the dark... heated up some soup and then fell shortly into a slumber. We had bought new pillows... the ones in the van are nasty... and we had a much better sleep! We awoke early and headed out on a cruise of the fiords. Majestic! Wonderfully, it poured with rain, we got drenched, but the falls of cascading water was rather spectacular as a result! We had booked tickets to go to Milford Deep (an underwater observatory) but they had to close for the day due to the heavy rains! Pity... would have been special. The thing about it here is that because of the massive rainfall.... 8-12 mtrs a year... it rains 2 out of 3 days!... there is a layer of fresh water that lays on top of the salt water which results somehow in  deep water sea life close to the surface. Not to be!!! We drove out.... and the rain subsided!!! Parked for lunch by a mossy field... lovely to walk on bare foot!!!! More, windy roads, I drove a fair way myself which was nice, and we ended up in Queenstown for the night... It is pretty busy here, so we will head straight out again tomorrow... although there are lots of thrill activities we could do, we will leave that for another time!!! We are just loving being together on the road... It's peaceful and liberating.
There is not much more that we need!!!
 

 
Sara: Spent the night at a park that described themselves as the best in the country.... well in our opinion, it couldn't get much worse than that! The toilets looked as if a hurricane had hit, there was a huge group of teenagers up the other end that I immediately went to ask permission to yell at in the middle of the night when necessary (it wasn't, thankfully!), there was no intention of making a nice garden or incorporating a view into the campsite and it was over crowded. My heart sank... we had landed ourselves in tourist haven! I really had to switch off whilst in the ladies, as to not pay any attention to the girls chit chat... we were of course in some kind of party zone and they had their whole stories to shout out to the world and their friends, over strangers, down the other side of the toilet complex. Erghhhhh.... there are very normal tourists in N.Z. too! SO, we had a mission today and have now made the right purchases to be totally free or any need for an official campsite, aside from the odd long shower or two, if desired! We have now the ability to go online where we choose and load all our gear on the road.... so a lot more off the beaten track stuff... I hope... it is so much nicer! I also bought the book with the Lord of the Rings location sites. Interesting to already recognize much from what we have already seen....
 We drove from Queenstown to Franz Joseph Glacier... passing our 2000km mark. Incredibly beautiful scenery.... the most magical moss tree's... Real Middle Earth stuff. Roads were so windy that the GPS kept telling us to turn around when possible.... it got confused and thought we had changed directions!!! Some corners had a 15km warning speed limit! Dramatic stuff. All the more dramatized for the one way bridges criss-crossing the streams and gushing rivers... yes, it rained for most of the day again. It is rainforest! The sand flies lend a realistic tone to the awe of this paradise. They adore Rogier... he is yummy warm!!! Curious if they are on the Nth Island too. Hmmmm... greedy and sharp little midgets! We pulled off the road in the middle of the night to sleep.... When I awoke just now, the beauty of a mirror lake just 2 mtrs from the window smiled back at me!
 

 
Rogier: vandaag hebben we voornamelijk gereden van Queenstown naar de Frans Joseph Gletscher. Onderweg hebben we in een winkelcentrum nog enkele handigheden ingekocht. Zo hebben we nu een 150 wat converter waarmee we 220v apparatuur zoals de laptop en batterijlader kunnen opladen via de sigarettenaansteker van de auto. Het vreemde is dat de campervan niet beschikt over zo'n convertor. De bouwers van campervans gaan ervan uit dat alle bezitters uitsluitend gebruik maken van campingsites waar ze 220v kunnen aansluiten. hiervoor zitten dan ook in de camper her en der stopcontacten. Alleen doen die het natuurlijk niet als je in de vrije natuur verblijft waar geen 220v aanwezig is. Dus vandaar deze handige convertor.
Aangezien de camper 3 accus heeft. 1 voor de motor en 2 voor de apparatuur zoals ijskast, verwarming, warm water, verlichting, waterpomp etc etc kunnen we via de convertor wel even vooruit. Normaal werkt de laptop op zijn eigen batterij maar 2,5 uur en nu via de convertor bijna oneindig. Als de spanning van de accu's onder 11 volt zakt gaat de convertor vanzelf uit zodat je nooit zonder lege accus komt te staan. Maar in ons geval is dat zowiezo niet mogelijk aangezien de convertor is aangesloten op de 2 extra accus die los staan van de normale accu waarmee de motor gestart wordt. Daarbij worden die 2 extra accus opgeladen via de solarpanelen op het dak van de camper en tijdens het draaien van de motor.
Verder heb ik vandaag speciale software gedownload om mijn gsm te gebruiken als Wifi router vor maximaal 5 clienst. De software heeft WalkingHotSpot en kost maar 25$ en maakt het mogelijk dat de G3 connectie op de GSM van vodafone gedeeld kan worden met de laptop of andere clients. Het werkt als een zonnetje als je een gsm netwerk hebt en niet over een regulier Wifi accespoint beschikt. Nu kunnen we dus midden in de natuur camperen en toch internetten mits we natuurlijk netwerk bereik met de gsm hebben. In heb voor mijn gsm hier in NZ een aparte simkaart gekocht van vodafone. Je kunt er per dag 10 mb mee downloaden en betaald vervolgens 1,- $ per extra mb. 1$ is 0,50 eurocent. das dus best te doen zo lang je geen al te grote bestanden download. Ook hebben we nog een batterijoplader gekocht voor de penlights die er maar 1 uur over doet om ze volledig vol te laden. is toch een heel stuk beter dan de minimaal 12 uur die we eerst moesten wachten vooraleer de batterijen vol waren. En aangezien onze camera batterij slurpt bij het leven is dit zeker geen overbodige luxe. Ook hebben we nog een boek gekocht met alle plaatsen waar de film de Lord of de rings is opgenomen. Bij nadere bestudering bleek dat we de meeste plekken al hadden gezien tijdens onze tocht van Christchurch naar Queenstown.
Ik zwijmel nog steeds weg als ik nu naar buiten kijk en de regenbossen zie met de gedrappeerde mossen die her en der over de takken van de bomen hangen. Is zo mooi dat je thuis bijna een waterverstuifinstallatie in de bomen zou bouwen om op langere termijn het zelfde effect te crieeren. Maar ja dat is natuurlijk niet natuurlijk en mischien moet je zoiets ook gewoon alleen in je gedachten houden als een prachtige herinnering als je terug komt naar Europa en dus niet proberen te crieeren in je achtertuin. Maar nogmaals de verleiding is wel heel erg groot als je ziet hoe mooie en sprookjesachtig het geheel is. Sara had vanavond weer overheerlijk gekookt. Tjemie wat ben ik toch een geluksvogel met zo'n prachtige vrouw die ook nog eens alle sterren van de hemel kookt. Gisteravond een overheerlijke curry en vanavond een gevulde pasta. En dat allemaal in een camper. Wie had dat ooit gedacht zeker aangezien ik nooit ben opgevoed met camperen. Ik dacht altijd dat is niets voor mij doe mij maar een luxe hotel. Nou ik moet zeggen met die luxe campers van tegenwoordig heb je echt geen luxe hotelkamer meer nodig. We hadden eergisteren nog een ouder Amerikaans koppel ontmoet. De vrouw vroeg "en hoe is dit nou met zo'n camper". Zij had er namelijk altijd al interesse voor gehad maar haar man zag zoiets eigelijk nooit zitten. Nou toen we hen begonnen te vertellen over onze ervaringen met de camper hadden we zijn interesse gewekt en wilde hij meteen alle prijzen weten etc etc.
Natuurlijk geeft het campers in alle prijsklassen formaten en soorten. Die van ons is dan ook wel de meest luxe die je in Nieuw Zeeland kunt huren. Maar ja daar heb je dan ook internet voor om dat vooraf goed te onderzoeken voordat je zo'n ding regelt.
Die van ons is een KEA 4 persoons versie. De wagens zijn nooit ouder dan 1 a 2 jaar en de kilometerstand is minder dan 60.000. Dus dan krijg je ook niet zo'n uitgeleefd exemplaar.

Ter info: brandstofprijzen, Diesel 1,01 NZ $ Benzine 1,63 NZ $ LPG 1,41 NZ $ in Euros de helft.
 

 
Rogier: Ok het is alweer 02:00 in de nacht. We hebben onze camper net geparkeerd langs een meer midden in het groen. geen idee waar we staan. Altijd een leuke verassing de volgende dag als je gordijnen opend en dan uitkijkt op iets dat je de avond ervoor nog niet hebt kunnen ontwaren. Bij jullie is het nu 14:00 uur en zijn jullie volop in de weer met de gasten etc terwijl wij gaan slapen. Best wel extreem zo'n 12 uur tijdsverschil.
Ahh voordat ik het vergeet vandaag zijn we weer attacked door de zandvliegjes. Echt ongelofelijk ze zien eruit als een fruitvliegje maar bijten/prikken als de meest heftige muscitos. ik weet niet hoe ze het doen maar ze bijten/prikken gewoon door je kleren heen. En het vervelende voor mij is ook nog eens dat ze eerst op de warmste plek afkomen. En aangezien ik een echte kachel ben wordt ik altijd als eerste gebeten.
Gelukkig vliegen ze niet zo snel als een mug dus kun je hen relatief gemakkelijk vangen. Maar daarintegen zijn ze weer een stuk kleiner dus moeilijker te ontdekken en nog vervelender ze maken geen zoemgeuid dus hoor je zo ook niet aanvallen.
Anyway dat is tot nog toe het enige vervelende aan NZ. Voor de rest zijn hier alle beestes heel aangenaam ;-) over 1,5 week in Australie zal ik wel weer anders piepen.
 
 

08-03-09

 
 

 
Sara: We drove up the West Coast to Punakaiki, beside Paparoa National Park. There are some remarkable rock formations here and supposedly a huge blow hole...
 It was very quiet for us, although some tourists were expecting a huge show in their full wet weather suits! Scientists cannot explain how the rocks got this pancake layered form... but they are pretty unique.
 We then retraced our steps to cross Arthur's Pass... majestic mountain scenery again!
 It was almost full moon, and a clear starry night which lent a magical air to the experience. Big mountains looming over us with pale scar marks leaking like icing to the valleys. A lake set off the moonlight! It was so pretty that we drove back the next morning to discover that in fact it was more beautiful in the moonlight and we hadn't missed what we thought we had!!! We stayed somewhere between Cass and Castle Hill... and enjoyed a nice long sleep in with the very brisk fresh air! It hailed in the night! Must have been about 3-4 degree's, I'd say!
 We drove the next day via the Inland Scenic route72. I went into a Maori gallery in one of the small towns. Exquisite whale bone carved tools and jewelry. He says from a whale jaw bone at least 3000 years old that they dug up on a beach. Of course lots of greenstone (jade) also! We then took the Alpine pacific triangle coastal road to Goose Bay where we stopped and took a walk along the black sand pebble beach... Collected some special shells and saw some lovely sandy coloured geese! Met our first unfriendly N.Z. (from the Nth) who determinedly made us feel unwelcome... that was their camp spot and we were crowding them!!! Fair enough! Only thing is, by shoving us off, he got 3 in our place!!!
Karma!
 

 
Sara: By now we have clicked over 3000km and have made a success loop almost back to Christchurch, where this trip began. We drove a little further North to Kaikoura, where we stopped to buy a crayfish from a caravan at the side of the road, and some gorgeous scallops which we ate on the road, then headed out along a local road, in parts dirt and with wicked corrugation, searching for a spot to camp. The sun set in the process, unfortunately! As soon as we pulled up into the sand-dunes, a private spot with a great view of the bay, a wicked storm hit. The van was blasted with sand and debris and rocked rather violently in the roaring winds. We quickly noticed that the van was filling with sand, through the window seals and retreated back to the road, where it was still wild but not so frightening! It hailed on us too! The difference between Rogier and I came out as he delicately picked the lobster flesh out with his hands and then safely steamed it before eating it civilized with a knife and fork. I just got stuck in with my bare hands and teeth and sucked it out, trying not to let his comments about throwing up for days, should it be spoiled, ruin my $40 meal. Half price from what we would pay back home, but in the category of an extravagance on this trip! Once the storm had subsided, 2 or so hours later, we headed back to our spot in the sand dunes and enjoyed a peaceful sleep. We have heating in the van, which is pretty incredible and very welcome. It is cold! We awoke just now and discovered that although we are sitting at the beach we are also surrounded by mountains covered in snow, lots of it dumped overnight!!! Such a cool juxtaposition!
 We head up to Picton to catch the ferry to the North Island! We are right on target, time wise... 10 days on the Sth Island. The South Island has been remote and absolutely glorious landscape. A great way to begin the trip... an immediate de-stress amongst Mother Natures glory.
 

 

Rogier: Vanuit de Frans Joseph Gletscher zijn we via Greymouth langs de westkust naar Punakaiki gereden. Hier hebben we een tussenstop gemaakt om de zgn pannekoekrotsen te bewonderen. Deze rotsen bestaan uit allemaal dunne lagen gesteente dat er meer uitziet alsof er een gigantische stapel pannekoeken op elkaar gestapeld ligt. De wetenschappers hebben geen idee hoe zich deze rotsformatie's hebben gevormd temeer dat dit de enige plek in de wereld is waar dergelijke rotsformatie's voorkomen. Er staat bij de ingang van het Paparoa national park een bord met 4 mogelijke theorien hoe deze formaties ontstaan zouden kunnen zijn.
Tussen deze pannekoekrotsformaties bevindt zich een zgn blowhol (blaasgat?!?!) van waaruit metershoog het zeewater spuit wanneer de zee landinwaarts beukt. Helaas waren we op het verkeerde moment aanwezig waardoor wij  van moeder de natuur maar een beperkte show kregen voorgeschoteld.
Vervolgens zijn we terug gereden via Greymouth naar Dobson waar we via een B weg de Arthurs pass hebben doorkruist. Prachtige bergformatie's die bij nacht en bijna volle maan leken op een vreemd landschap van een of andere verre planeet. We besloten dan ook om, voordat we de Arthurs pass gepasseerd waren, een slaapplek te vinden waar we de beschikking hadden over internet en een douche. Maar helaas het eerste holiday park dat we tegenkwamen had geen beschikking over internet en een gsm netwerk was ook al niet voorhanden tussen al die hoge bergen. Dus besloten we nog iets verder te rijden totdat we een backpakkers park tegenkwamen. Hier hadden ze uitsluitend 1 computer staan waar je geld in kon werpen en dan uitsluitend je mail kon controleren. Dit heb ik dan ook maar even snel gedaan om te controleren of het thuisfront geen problemen of belangrijke requests had. Gelukkig was alles in orde en kreeg ik van mijn ouders de bevestiging dat ze mijn vorige mailberichten hadden ontvangen en hoorde ik van de zaak dat het probleem met de automatische prijslijst op onze website was opgelost. Ondertussen hadden we beiden een heerlijke lange douche genomen en gingen we ontspannen en voldaan naar bed. De volgende morgen gingen we vol verwachting terug door de Arthurs pass op zoek naar die vreemde bergen van de nacht ervoor. Maar zo buitenaards als ze de nacht ervoor uitzagen zo normaal zagen ze er uit bij vol daglicht uit. Dus na 10 km alweer omgedraaid en onze weg verder vervolgt naar Sheffield. Hier aangekomen zijn we overgegaan op de Inland Scenic Route 72. Op het einde van deze route bevonden we ons +/- 60 km voor Christchurch de plek vanwaar we waren vertrokken aan het begin van onze reis.
Van hieruit zijn we overgegaan op de Alpine Pacific Triangle route. Via Cheviot, Parnassus en Goose Bay kwamen we uit in Kaikoura. Deze laatste plek stond al een tijdje op onze verlanglijst omdat ze hier beroemd zijn vanwege de kreeftenvangst.
Hier hebben we langs de weg bij een kraampje een grote kreeft gekocht van 74$ + een portie bereide sints jacobs schelpen. De St.Jacobs lekkernijen hebben we tijdens het rijden verorberd als waren het snoepjes en de door midden gesneden kreeft hadden we ondertussen in onze koelkast gelegd. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een rustige plek langs het strand waar we de nacht konden doorbrengen. Na een half uurtje rondrijden hadden we dan eindelijk ons plekje ontdekt. Tussen de duinen van zwart zand op enkele meters van het strand. Vervolgens zijn we begonnen met de bereiding van ons avondeten. We hadden nog gemengde salade die Sara op een bord had opgemaakt met daarbovenop de kreeft. Omdat we de kreeft langs de weg hadden gekocht en het niet duidelijk was hoe lang geleden deze waren gekookt nam ik het zekere voor het onzekere en heb ik mijn kreeft kort gestoomd boven een pannetje water. Mocht er iets niet in orde zijn geweest met de kreeft dan was er op zijn minst een van onze beiden die kon zorgen voor de ander mocht ie ziek worden. Aangezien Sara een absoluut liefhebber is van de smaak van zeewater koos ik ervoor mijn kreeft een extra behandeling te geven. Je weet maar nooit als je iets koopt van een kraampje langs de weg. Tijdens de bereiding van onze salade met kreeft brak een geweldige storm uit en werd onze camper op en neer gezwiept en blaasde de wind het zand van de duinen her en der door de kiertjes van de ramen naar binnen. echt ongelofelijk aangezien onze camper heel modern is en je zou verwachten dat alles hermetisch is afgesloten. Maar zoals snel bleek zand en wind komt overal doorheen. Vervolgens kregen we ook nog een heftige hagelbui over ons heen waarna via de airco ontluchting, in het plafond, het smeltwater van de hagel naar beneden drupte. Het leek bijna alsof het laatste oordeel over ons heen werd uitgeroepen. We zijn dan ook maar voor de zekerheid voorzichtig van de duinen afgereden terug richting weg en hebben onze camper met de neus in de wind geparkeerd. Vervolgens hebben we onze salade met kreeft verder verorberd.
Nadat na 1,5 uur de storm volledig was gaan liggen en de rust was wedergekeerd hebben we onze camper terug op de duinen geparkeerd en zijn we dicht tegen elkaar tegen de kou in bed gekropen. Omstreeks 09:00 u zijn we opgestaan terwijl het om ons heen grijs en guur was. In de verte zagen we de bergtoppen met de besneeuwde toppen van de Inland Kaikoura bergketen zichtbaar worden . Een heel bijzonder zicht als je langs het strand staat en in de verte de besneeuwde bergtoppen ziet. Na enkele koffie's en dit verhaal begint het langzaam op te klaren en kunnen we vertrekken voor ons laatste stuk op het Zuideiland van Nieuw Zeeland naar Picton waar we met de camper overgaan op het veer richting het Noordeiland. Ondertussen hebben we dan 3000 km gereden op het Zuideiland van Nieuw Zeeland.

 
 

09 & 10-03-09

 
 

Rogier: Inmiddels zijn we met het veer aangekomen op het Noord eiland van Nieuw Zeeland. totaal brak van de overvaart. Het was volgens de rederij een extreem woeste zee. We hadden vooraf flink wat gember gegeten tegen zeeziekte en achteraf gezien vonden we het best wel meevallen. Ik heb in mijn maag nergens last van gehad. Wij hadden alleen last van onze voorhoofdsholtes. waarschijnlijk omdat we al enkele dagen verkouden zijn. Het is nu bijna 02:00 uur in de nacht en we hebben net een plekje in de vrije natuur gevonden. Tevens hebben we hier het geluk dat we op iemands accespoint kunnen surfen die zijn accespoint via een Tomizone router beschikbaar steld voor externe gebruikers. Voor elke $ die wij betalen aan Tomizone.com ontvangt de routereigenaar de helft. Best wel een handig zo'n systeem waarbij de normale thuisgebruiker zijn router opensteld voor externe gebruikers tegen betaling. Op deze manier krijg je een enorm groot WiFi bereik ik bewoonde gebieden.
ok nu gaan we echt slapen. De website is weer zo goed al volledig ge-update. Morgen doen we nog wat finetuning op de site en kunnen we weer verder met onze reis op het Noordeiland.

 

Sara: We passed alongside many wineries, their vines wrapped in netting against bird attacks, I presume. We haven't enough time to spend on a wine tasting on this trip... next time! Drink driving ... no, no, no! ;-( We passed by a salt farm!!! And we shared the journey with the train tracks that wove in and out of the cliff as we weaved together along the shore line. We got to Picton in the afternoon and had to wait for the 19:00 ferry service. Besides several attempts to dis-encourage us, we took the ferry crossing in extremely rough conditions... according to the ferry company! We bought some herbal motion sickness pills (based on ginger) before boarding... They obviously work very well... we had little problems with our stomachs, more in the sinus area's, perhaps more from colds setting in than from the big waves. We've both had more extreme conditions than that!!! However it did take an hour longer than expected and we didn't find a camp spot until 2am. I did feel a bit pale around the gills when I crawled into bed and immediately put myself into a deep sleep.
 We have both been dreaming intensely since we arrived in N.Z. They just keep getting more and more bizarre! Our sleep life is off on an adventure of it's own!
 Wellington was already a lot bigger and normal than anything we saw on the Sth. side! From the ferry port for about 10km there was a 6 lane motorway... shortly leaving town it ended!  We drove along the most windy road I have ever experienced... a real serpents ride, about 22km long, made all the more extreme for the fact that it was only one lane wide.... both ways had to share the road! Each corner was blind! Luckily we only shared the road with a couple of cars travelling in the same direction, but for the same, you never know! It took a while!!! We travelled more than 500km today... from just outside of Wellington (Upper Hutt) to Lake Taupo.... a huge lake (with waves) near Thermal activity that we want to visit tomorrow. We passed a volcano covered with snow... and cloud, unfortunately!!
 Who's ever had a wine tasting in a supermarket before? A first for both of us today. Well, he sold us on a nice Merlot from Hawkes Bay. A funny experience!
 It is wooly, windy weather... I can hear gum tree's gushing about outside the van.

 
 

11 & 12-03-09

 
 

 
Sara: We drove from Lake Taupo (Acacia Bay to be precise) to the Te Wairoa geothermal action. We'd a wonderful couple of hours walk around mud pools, geysers (inactive at that hour!) steaming lakes and craters. The colours' were beautiful, the smell was not; as expected! Although they were clearly concerned about people walking off the paths and falling into unstable, boiling sink holes... the signs were just as vivid about not smoking.... the tea tree shrubbery surrounding this hell-like environment is highly flammable! Kinda funny! After an inspiring leisurely stroll around this absurd landscape we headed for the hot pools, fed by a boiling mountain stream of 98 degrees Celsius. The water's supposedly have healing qualities.... logical, when you read the list of minerals in the water... calcium and magnesium being front runners. Although with obvious chlorine added, I'm not too sure how much effect can still be had! The warmest soak pool was 42 degrees, which was very quickly a bit too much, for both of us! Lounging in these relaxing naturally warm hot tubs, with tree ferns and a steaming stream below us was quite an experience... and it did us good! The point where the water was fiercely boiling like a witches coldrum was fascinating. Some of the earliest life forms live here... some very simple mosses and ferns... a few steps up from algae.
After lunch we headed further up the East coast and have camped beside Waihi beach for the night. It was a gorgeous soft night... with no wind and the moonlight on the sea... peaceful.
 

 
Rogier: 13 maart hebben we de vulkaanactiviteiten van NZ bewonderd. Diverse thermale activiteiten in allerlei kleuren en geuren. De geur doet denken aan koeienmest. Het is veelal fosfor dat je ruikt. Sommige dorpen die in de beurt liggen van deze gebieden hebben ermee leren leven dat het altijd ruikt naar koeienmest.
Vervolgens zijn we naar een thermale badfacciliteit gegaan die zijn water betrekt uit een 85 graden spontane bron. Het water wordt alvorens het in de diverse badplaatsen terecht komt over een afkoelgebied geleid. Het warmste bad was rond de 50 graden en vervolgens een bad van 40 graden omlaag tot 30 graden.  Deze baden hebben volgens de Maori een helend effect op het lichaam. We hebben hier enkele uurtjes rondgehangen en na 10 minuten in zo’n warm bad stond je hoofd al snel op ontploffen. Vervolgens zijn we verder gereden naar een strand waar het water midden in het zand spontaan omhoog stijgt. Dit was echt een hele rare gewaardwording. Sta je in het zand voel je eerst lauw water onder je voeten en vervolgens komt het zeewater vanuit zee aanstromen en laat je voeten zo het zand inzakken dat je vervolgens het bijna kokende water onder je voeten voelt. Dat was best wel schrikken als de temperatuur zo plots veranderd. Op de website van de NZ overheid staat dan ook niet voor niets een waarschuwing dat het enige gevaarlijke element in NZ verbrandingsgevaar aan voeten en handen kan zijn als je niet op let bij de vulkaanactivieteiten en thermale bronnen. Na onze warmwaterstrandervaring zijn we naar de kathedraalgrot gegaan. Dit was een 45 minuten wandeling via een smal pad naar een verlaten strand met daarop een gigantische grote grot in de vorm van een kathedraal. Het werd al snel donker en wij waren inmiddels de allerlaatste bezoekers. De zee kwam steeds dichterbij de rotswanden en zo besloten we dan ook maar om tijdig terug te wandelen richting onze camper.
 
 

13-03-09

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
Sara: We have kinda slipped out of tourist mode and are just hanging out for a few days... so there are not so many photos or stories that you would relate to! We have however visited a hot water spring on the beach... which was really cool! You could dig a hole in the sand and make yourself a bath of warm... in fact very warm water... the waves were necessary to keep bringing in fresh water to cool it down a bit! Standing with my feet buried into the sand in the Pacific Ocean... I was screaming from boiling hot feet instead of freezing cold feet for a change! We also walked down to the Cathedral Cove (often featured in illustrative books of N.Z.) at dusk... which meant that we had our own private viewing! We are on the Coromandel peninsular which is as peaceful and as beautiful as we had imagined! There are wild birds singing here like we didn't experience in other parts. At any given part you are not far from a clean secluded bay or a little mountain stream... it is all so intimate. And the stars... well, a perfect milky way!
 

 
 

14 & 15-03-09

 
 

 
Sara: We have spent a lazy day in Auckland, or should I say, in our apartment in Auckland... we haven't ventured out yet. Guess just not really city people!!! We are blown away by how quiet it is, even in this capital city of one million... it is astounding! The harbour of course is gorgeous. We can see it from our window, as well as the Skytower a couple of blocks away. It was marvelous to sleep in a proper bed again last night... and enjoy a little more space to spread out. The weather has turned glorious!!! It must be almost 30... happy me! We spent a few days in lush, wild forest about 20km from Coromandel town... a very cute old gold mining town. It was a shock to come out again and hear the man made sounds of cars and all that jazz once more. Rogier had an adventure that will stay in his memory forever perhaps... he took off like Rambo into the dense jungle and didn't make it back until almost 3 hours later... in the pitch black darkness and thick cloud cover!!! He was beaming with excitement. I remained pretty calm, but the difficulty of explaining to Barbara and Rogiers family that I had lost him to the jungle did flash through my mind. I'm sure he will want to tell his story himself! While I sat safely on the hilltop as he disappeared into the valleys below me, the glory of sitting alone in Mother Nature’s kingdom washed energizing over me. Only a couple of meters in front of my eyes a bird swept into the clearing and caught an insect in mid-flight. Magical moment!
 Although you are all still in my hearts I have to say that Moeder de Gans seems a million miles away right now! ;-)
 Tomorrow we head to Australia for six days to see my beloved family!!! I'm looking forward to seeing my niece and nephew, who only know me as some fanciful figure that lives off in a far away land!!!
xxx
 
Rogier: vervolgens zijn we doorgereden naar de peninsula Coromandel. Mischien wel een van de meest aantrekkelijke plekjes in Nieuw Zeeland. Een heel aangenaam gematigd klimaat en voor een groot deel native forest en rondom zee. Hier valt naar verhouding de meeste regen dus alles is extreem lush en groen. We hebben een nacht verbleven op een prive estate dat 600 hektare groot was. Hier hadden we onze camper bovenop het plateau van het regenwoud geparkeerd. We waren daar de enige aanwezigen en hadden eindelijk onze ultieme droomplek gevonden waar we voledig tot rust konden komen. Nadat Sara een plekje in de zon had gevonden met een prachtig uitzicht rondom haar om een boek te lezen besloot ik om op onderzoek uit te gaan in de ons omringende native bossen. Tijdens mijn ontdekkingstocht raakte ik bijna verdwaald. Maar gelukkig was ik uiteindelijk zo slim om vanaf het moment dat het donker was geworden niet verder door te gaan in de hoop ergens op een weg uit te komen maar gewoon terug te keren naar de dichtstbijzijnde rivier. Ik wist op dat moment gelukkig nog dat als je een rivier terug vervolgt kom je altijd weer terug in het dal en daarmee ergens bij het begin van de evt. bewoonde wereld. Omdat ik al meer dan 2 uur weg was en ik wist dat Sara zich zorgen begon te maken wilde ik zo snel mogelijk vooruit komen als mogelijk was. Normaal sprong ik door de rivier van steen naar steen maar op een gegeven moment ben ik maar gewoon met schoenen en al door de rivier gaan rennen. Op bepaalde momenten was de begroeing zo dicht dat ik steeds vast kwam te zitten. Op een bepaald moment dacht ik in het donker dat ik met mijn hand op een omgevalen boomstam greep maar dit bleek gewoon een varenblad te zijn waardoor ik enkele meters naar beneden viel en daarbij mijn hoofd schramde. In no time zag ik eruit alsof ik al dagen van huis was. Mijn onderlijf helemaal doorweekt en mijn bovenlichaam helemaal onder de compostachtige ondergrond van het woud. Op en bepaald moment kom ik bij een plek in de river waar het water een verzamelplek had gecrieerd tussen enkele grote 3 m doorsnee rotsblokken. In het water onder mij zie ik op eens een halve meter lange vis die een paling bleek te zijn. Hij kwam steeds weer tervoorschijn en dook weer weg tussen de rotsblokken. Vervolgens ik mijn gsm tevoorzchijn gehaald in de hoop enkele foto’s te schieten zie ik opeens op 1 meter afstand van mij op de rotsblokken een spinachtige insect zitten zo groot als mijn hand. En niet een exemplaar maar wel honderde exemplaren de een nog groter dan de ander. Het middenlichaam was ter grote van een walnoot en de poten waren zo lang als onze vingers. Na wat betere bestudering zag ik al snel dat dit geen spinnen konden zijn. Nadere bestudering via google verteld mij dat dit het grootste insect en oudste nog levende specie op aarde is. Voor meer info zie Deinacrida, Hemideina. Zie hieronder een filmpje dat ik enkele weken later heb gemaakt tijdens een 2e bezoek. Omdat ik verder geen tijd te verliezen had omdat Sara geen idee had hoe het met mij gesteld was ben ik maar snel verder gerend. Omstreeks 21:00 uur kwam ik eindelijk op en punt uit in de rivier waar ik enkele herkenningpunten ontdekte en ben van daaruit mijn weg verder vervolgt richting een lokale weg. Op de lokale weg aangekomen kwam Sara al snel aanrijden. Zij was inmiddels al die tijd de weg op en neer aan het rijden in de hoop dat ze mij ergens zou tegenkomen. Aangezien de rivier en de rest van de bush zo dichtbegroeid is dat er zelfs geen regenbui doorheen komt komt er ook geen gsm en gps signaal van onderen door het dichte bladerdek. Hierdoor kon in niet naar buiten bellen en ook al geen positie bepalen. Na deze spannende heerlijke bush ervaring zijn we naar het dorpje Coromandel gereden. Hier hebben we op een powersite gekampeerd. Hier kon ik eindelijk al mijn natte vuile kleding uittrekken en een warme  frisse douche nemen. Update 18-04-2009 radioprogramma op Radio 1 http://player.omroep.nl/?aflID=9291395 Dame uit NZ verteld een verhaal over een artikel in de plaatselijke krant over 7000 vermiste mensen per jaar in NZ. Dat is 20 mensen per dag. Als oorzaak wordt voornamelijk aan gegeven de dichtbegroeide bossen waarin mensen hun orrientatie kwijtraken.
 
 

 

 
 

16 & 17-03-09

 
 
Rogier: na deze typische Nieuw Zeelandse activiteiten in Coromandel en omgeving zijn we op pad gegaan naar Auckland de hoofdstad van NZ. Op de camper teruggave plek in Auckland (in totaal 4.038 km gereden) hadden we een taxi genomen die werd bestuurd door een voormalige roemeen. We hebben de hele taxirit in een deuk gelegen van zijn verhalen over NZ en de verschillen met Roemenie. Wij dachten dat Roemenie achterliep maar dit is niets vergeleken met Auckland. Auckland heeft een miljoen inwoners maar in de praktijk is daar helemaal niets van te merken. Geen luchtvervuiling en alles en iedereen lijkt zo 20 tot 30 jaar terug in de tijd te leven. Afgezien ervan dat ook hier iedereen extreem vriendelijk is beweegt ook alles alsof het zweeft. Zoiets hadden Sara en ik nog nooit ergens meegemaakt en al helemaal niet in zo’n relatief grote stad. Auckland heeft tevens het meest aantal zeiljachten per inwoner over de gehele wereld. De kledingzaken zijn super ouderwets maar dat maakt het geheel alleen maar interesanter. Tevens hebben we een Belgium Beer bar bezocht. Het grappige hier was dat het geheel identiek uit zag als een cafe in Antwerpen en de gerechten allemaal Belgisch waren. Zelfs de frieten met mayonaise. Alleen het merkwaardige was dat de eigenaar geen Belg, Vlaming of Waal was maar een Indonesieer. Het hotel dat we in Auckland hadden was super hip. In Auckland zijn diverse interesante activiteiten mogelijk. Als we hier langer dan 1 dag waren gebleven had ik zeker een basejump geboekt vanaf de Auckland tower. Deze sprong die vanaf 200 meter hoogte start is tevens de hoogst mogelijke sprongen in NZ. Volgende week na ons Australie bezoek komen we hier nog op terug.
 

 

Auckland has the most sailing vessels per capita in the world!!!

 
 
Rogier: vanuit Auckland hebben we het vliegtuig naar Adelaide (Australie) genomen voor een bezoek aan Sara’s familie. Aangekomen op Adelaide airport stond een Audi A3 2.0 FSI turbo klaar voor ons. Dit 2008 model was voorzien van een automatic transmission met schakelflippers op het stuur. Afgezien van een D stand had ie ook een S stand van Sport. Als je dan optrekt reageerd ie een stuk feller en schakeld ie pas door als je op 6000 toeren geraakt. Omdat de A3 die een stuk korter is dan de gemiddelde wagen is het net een kart. Leuke bijkomstigheid was de MP3 aansluiting tussen de voorstoelen. De stereo schakelde dan automatisch over naar de AUX stand en het geluid kwam via de standaard ingebouwde BOSE speakers tevoorschijn. Vervolgens hebben we een heel programma van vrienden en familiebezoeken afgewerkt. Eerst naar Oma de moeder van Sara’s vader. Daarna naar Kat een vriendin van Sara. Zij was net bevallen van Zoe. Daarna naar de andere Oma van Sara de moeder van Sara’s moeder. Dit laatste bezoek was helemaal tegek. Sara’s oma is 88 en ze ziet er nog zo jong uit dat je haar niet meer dan 70 geeft. Ze geeft nog wekelijks les aan jongeren in Foreign Affairs. Ze groeit zelfs nog haar eigen groente en fruit. Een hele bewonderswaardige vrouw die veel indruk op ons beiden heeft gemaakt. Daarna zijn we naar Bianca en Jof gegaan ook een vriendin van Sara. We hebben hier de hele avond doorgebracht. Bianca had inmiddels 2 kinderen, Marley en Elkie. Bianca had een 3 gangen dineetje voor ons gekookt. Nadat we weer waren bijgepraat van al onze ervaringen in de afgelopen 4 jaar gingen we naar onze overnachtingsplek in het huis van Sara’s broer Damian. Damian was thuis terwijl we Damians Franse vriendin Alienor pas de volgende dag zouden ontmoeten. De volgende dag zijn we naar de bruiloft van Linda en Massimo gegaan. Linda is een nichtje van Sara en is binnen 3 weken uitgeteld van een baby. Massimo is geboren in Rome en heeft onlangs besloten naar Australie te emigreren. De bruiloft was tevens het ideale moment om een deel van de hele familie weer terug te zien. Na afloop van de bruiloft zijn we met Damian, Alienor, Sophie, Sam en Georgie naar een overground party “doof” gegaan tot diep in de nacht. De volgende dag hadden we een afspraak met Lyndal (een vriendin van Sara) met haar kind Teale. We hadden afgesproken bij het strand van Adelaide. Vervolgens hadden we met de met een deel van Sara’s familie afgesproken voor een picnic in het Belair national park. We hadden allemaal lekker hapjes en drankjes meegenomen en hebben daar tot 20:00 uur gepicknickt. Daarna zijn we samen met Damian, Alienor, Mark (Sara’s vader) naar een Thai restaurant in Adelaide gegaan. Nadat we lekkere pittige Thai hadden gegeten zijn we naar huis gegaan en meteen naar bed gegaan. De volgende morgen om 06:00 ging ons alarm af voor onze vlucht van Adelaide naar Alice Springs. Mark had plaatsen geregeld in de Quantas club voor een ontbijt en espresso.
 

 
 

20, 21 & 22-03-09

 
 
Rogier: onze vlucht naar Alice springs verliep heel vlot en aangekomen in Alice springs waren we totaal verrast met de extreem hoge temperatuur. Het is hier inmiddels herfst en het is nog steeds 39 graden. Elke keer als we uit de airco gekoelde auto stapten konden we gewoonweg niet geloven hoe warm het hier is. Rond de middag zijn we op zoek gegaan naar Kathy (Sara’s moeder). Zij had een conference in het Crown Plaza hotel. Zij is directeur van een school en moest zodanig haar verantwoordelijkheid vervullen op het seminair. Het was een meerdaags seminair voor haar zo zij had er een hotelkamer + vrij gebruik van het hotelzwembad etc. We hadden hier samen afgesproken in het zwembad en dat was dan ook een aangename verassing bij een gemiddelde temperatuur van 35 graden. Na enige tijd verkoeling in het zwembad zijn we naar haar kamer gegaan om onze natte kleding voor droge om te ruilen. Vervolgens hebben we een heeerlijk Thai dinee in het Thai restaurant van het Crown Plaza gehad. Hier heb ik een van de lekkerste currys ooit gegeten. Ipv van kip zat er eend in en die was zo mals dat hij zowat smelte op je tong. Vervolgens hebben Mark en Kathy ons naar Anna’s en Sam’s huis gebracht. Anna is Sara’s zuster. Hier hadden ze voor ons een prachtige kamer voorzien met airco en al. Alice Springs is een stad midden in de woestijn van Australie dus is alles beter dan standaard heeel welkom. Inmiddels heb ik ook kennis gemaakt met Anna’s kinderen Aidan en Cassia. We zijn de volgende dag samen naar het reptielpark gegaan. Hier hebben we allerlei soorten reptielen vastgepakt. Slangen rondom onze nek gehad en een crocodil gezien.
 
 

23, 24, 25 & 26-03-09

 
 
Sara: Our quick trip to Australia was lovely. I'd arranged a rental car from the airport so that we had the freedom to execute a rather fast paced 'catch-up' program... first a visit on Gran (Dad's mum), then up the freeway to Kat and Rich with their adorable, fresh little girl Zoe... then onto Grandma (my mothers Mum) and Theresa... which was really inspiring... she's an amazing woman... vibrant and engaging. They both are! Giving classes on current affairs, at 88, they are an inspiration to all. Both Rogier and I were vibed from the visit. It is nice to feel understood. We then visited Bianca, Joff, Marley and little Elkie. Bianca is another inspiration... juggling the kids, full in conversation, she presented a divine three course meal!! What a woman! Their newly built house is already a home. A gorgeous atmosphere, enhanced by Bianca's beautiful artwork and her highly talented understanding of placement and beauty. I love her in every way! Not wanting to say goodbye, we headed back down the hill to Damian. Alienor was working late. It is always wonderful to be with Damian (my brother)... he is so chill... and I adore watching the love between him and Alienor. They fit so well. They also have the most gorgeous dog, Foxy, who is an even bigger admirer of the two. They make a great family. The next morning we went to the central market for picnic food for Sunday. It was great to see a good range of yummy cheeses at the Smelly Cheese shop. I'm sure this helps keep Alienor (French) happy in Adelaide! A dash change of clothes and pick up Foxy, and we headed up the hill to Linda and Massimo's wedding, which was absolutely beautiful, held in Linda's parents garden, where she grew up and where I spent a lot of my childhood time. Linda and her older sister Katie were really close cousins when we were growing up. Linda was enormous and glowing, expecting their first child in three weeks!!! Massimo looked extremely dashing and hot in a full suit! His mother had flown out from Rome for the wedding. She is gorgeous! It was a beautiful day... with so many family and old friends together. It has been many, many years since there were so many family members together. Good on you Linda. Thanks!!! It was pretty funny watching Linda and Anna hugging. Anna also has a big belly, expecting twins in August. Although you hardly see it as one of her children is often sitting on it. Don't know how long she can keep that up. Must be very heavy work! After the wedding, we dashed over to see Jeremy briefly... I had promised Jordan! Luckily we did, because we didn't find another opportunity to cross paths. Jeremy looks great... so does Katie, by the way... WOW... Katie is looking stunning... which is great to see after all they have been through. Lara is incredible. You wouldn't know to look at her that she was fighting for her right to live since she was born. She certainly has done a great job! We then headed back to town, to the parklands, to a DOOF... which is like an underground rave, only it is out in the open.... with the stars above us and the intense smell of gum tree's engulfing us. Sophie, Sam and Georgie joined us, a handful of cousins. Dame enjoyed partying with family!!! There were some rather interesting characters around us... a great night!!!
 Sunday morning I met with Lyndal and her daughter Teale, who had flown over from Victoria to see me. What a peaceful child! Lyndal always seems to take everything so gracefully in her stride. We then drove to Belair National park for another family/friend get together... over yummy picky food! Nice to catch up with Nick, Kalista and the boys. Poor Cassia was pretty sick, and Aidan was still too shy to talk to me! As soon as they got home to Alice they opened up... Dame, Alien, Rogier, Mark and I talked more than ate, so hungry; we shot into town after the picnic for a quick Thai meal. Yum! Then straight to bed. The next morning, 6 am awake... Dad had arranged a breakfast for us in the Qantas Club at the airport.... which was a nice quiet moment together.... and lovely to share the flight together to Alice. We enjoyed a pottering day... laughing at ourselves as we walked in and out of the sun. The glasses and hat, on and off, became a funny routine. It was 38 degrees. But not too hot, according to Mark. Yeah right... HOT!!! The next day even more so!!! Kathy was still finishing off her conference. At the end of the day we shared a swim in their hotel pool and a really great meal in an adjoining restaurant... again Thai!!! Golly, it was really good! I'd like that restaurant around the corner from my place!!! My parents dropped us off at Anna's place, which has been really nicely renovated since I was last there... just in time for the impending twins! Sam had arrived from his drive up from Adelaide.... He had left at 6am and drove all the way through, alone, arriving around 8pm.... amazing feat; talking books had helped... a good idea. We quietly fell into bed... Anna had given us Mark and Kathy's bedroom which was a little embarrassing; snatching the best spare room from your parents! It was very comfortable. Sam had very nicely left the air conditioning on over night for us, which helped in a really good nights sleep. Anna flew up the next morning with the kids. Luckily they were already feeling a little better... they were all pretty sick with a cold. It was nice to see the kids smile, comfortably back in their own environment! Our three days in Alice were very quiet. We didn't do a lot, just passively slot into the routine that was going on around us. We visited a reptile park which was fun. Aidan was amazing holding a huge python snake around his neck. More like snake with boy, than boy with snake! Rogier enjoyed that too! Cassia was pretty cool as well! We checked out a new house that Mark and Kathy had just bought... they were very busy in their heads with this, as well as work stuff. It will need to be renovated, which posed some interesting questions for them. They may move to Alice next year, and this house is just a street away from Anna, which is handy. The garden was packed with lots of full grown trees providing shade from the harsh sun. I had a lovely couple of hours minding the children while Anna slept one afternoon. We drew pictures, made paper planes, pretend gift wrapped, read books... they were happy and I loved the alone time. Aidan even asked the next morning if Aunty Sara and only Aunty Sara could walk him to school. What a privilege! I'm sure he has forgotten about me already, but it was nice to feel belonging for that brief moment! Our last evening there, Rogier completed his mission by asking if he would be allowed to marry with me! Naturally the response was you are already part of the family!!! So go for it! We plan on marrying this year, but Rogier wanted first to do the traditional thing before we made it known to all! We went back for that incredible Thai food for dinner! Our flight left Alice at midday Thursday, but we didn't get to Auckland until 1am that night! My bag was damaged and they gave us a car with bald tires, so we had some boring stuff to organize the next day! I managed to swing a much better quality replacement for my bag... Auckland was again a warm and relaxed place to be. Even the parking is free on the main street!!! We found ourselves smiling a lot again! New Zealand feels good. Something you can't explain in writing. It just suits us! It is very restful. We stopped spontaneously at a winery for lunch. A gorgeous spot. We got to Coromandel as the sun was setting. It is a gorgeous drive along the coastline, through rambling green hillside and sweet little townships. It took us a while to find a place to sleep with WIFI. We found loads of adorable little cottages, but no internet connection! The best place in town to eat is built around a massive pepper tree. After a Bloody Mary oyster, the freshest yummiest oyster!, we enjoyed a great salad each. The waitresses could hardly believe how long it took us to eat!
Shrubbery at that! And lots to talk about!
 

 

Sara: Instead of madly dashing about clocking up kilometers like our first trip to N.Z., we decided to just head to our favourite part that we saw last time and stay longer and explore the area. Still involving a good deal of driving, but in a more relaxed tone this time! We found a lovely little cottage, with internet, run by a charming and informative gentleman by the name of Ray, immigrated from England more than 40 years ago. He is delightful... we'd be happy just listening to his stories all day! An ex-teacher, he was one of the first full time potters here...  http://www.celadonmotel.com
Highly recommended to anyone visiting the area!
We have taken a drive around the point of the peninsula. Exquisite views of the bays dotted with islands from the lush forest ridge. We had a couple of days of perfect weather and caught some great sunsets! We did the tourist train ride... if it weren't for the other tourists it would have been wonderful! Always the way, which is why we usually avoid that kind of thing! Another ex-teacher, who became a potter, bought 30 hectare of regenerating bush in '73 for $8000. The train was originally built to carry the clay and firewood for the kilns down from the hillside to his studio. Locals, hearing the train going up and down, started asking for rides, so he put a passenger cabin and donation box on the back! Of course, it slowly developed into a tourist destination. They only fire a couple of times a year now. He retired a year ago. All proceeds from the train ride go into replanting... and the bird sanctuary. An inspiring guy! We loved visiting the Kauri grove on the 309 road. Massive trees; the oldest in this bunch being 600 years old. The oldest recorded was 4000 years old. Most of the Kauri's were wiped out. Auckland was built from them, as was were many foreign cities, such as San Francisco! Saddening to lay your tiny head against these giants and imagine any human having the audacity to cut them down, pretty much in one generation.
We humans are too greedy!

 

 
 

27 & 28-03-09

 
 
Rogier: Nadat we 6 dagen in Coromandel zijn gebleven voor ons laatste NZ experience hebben we kennis gemaakt met Ray een ex leraar die 40 jaar geleden naar NZ is geemigreerd. Hij heeft in de buurt van Coromandel een motel gecrieerd dat is opgebouwd uit verschillende uit hout opgetrokken hutten/huisjes. Prachtig gesitueerd tussen de native forrest waande je je hier in een paradijs. Ray vond bij ons een luisterend oor als hij ons uitvoerig vertelde over de natuur in NZ en de invloed van de Europeanen hierop. Het vreemde is dat wij niets hebben geleerd uit het verleden met onze ervaringen in Europa en de rest van de Wereld. Mensen maken steeds weer dezelfde fouten. Zo hebben de Europeanen Possoms en ratten in NZ geintroduceerd met alle gevolgen van dien. Momenteel moet men naar extreme maatregelen grijpen om diezelfde possoms en ratten te bestrijden. Verder vertelde hij ons over de bijzonder zeldzame Weta's die wij hadden ontdekt in de native forrest. Zie het youtube filmpje verderop hierboven voor de Weta's die wij hadden ontdekt. Men ging er op het vasteland vanuit dat deze Weta's allemaal waren verdwenen onder invloed van de ratten. Maar op de een of andere manier zijn de ratten nog niet doorgedrongen tot de native protected forrest die wij eerder hadden bezocht. Midden in de rievier lagen metershoge rotsblokken waarop de Weta's zich veilig konden schuilhouden voor de ratten. Het probleem met de ratten is dat ze werkelijk alles eten wat ze tegenkomen. Ze zijn ook een stuk gevaarlijker voor de NZ natuur dan de possoms. Daar waar de possoms uitsluitend de bladeren op eten waartussen de vogels zich willen schuilhouden eten de ratten de vogels, jongen en eieren op. Een possom is uitsluitend een planteneter/vegetarier. Het huis waar wij in verbleven in Ray's celadon motel was eerder bezocht door de vrouw + dochter van All Gore. All Gore heeft in het verleden het Coromandel gebied bezocht vanwege zijn extreme natuurlijke omgeving. Afgelopen weekend stond nog een heel artiekel in de plaatselijke krant over de diverse wetenschapper uit de gehele wereld die sinds enkele jaren proberen te emigreren naar het Coromandel gebied. Door zijn ligging en het gematigde weertype wordt het Coromandel gebied gezien als het meest veilige gebied voor de toekomst mbt het veranderende klimaat. Na ons verblijf in Coromandel zijn we terug gegaan naar Auckland waar we het vliegtuig hebben genomen naar LA.
 
 

29, 30 & 31-03-09

 
 
Sara: Rogier and I often shared a 'look' as a conversation came to an end with a stranger... the word stranger seeming pretty foreign in N.Z. Whether it be a chat with the cashier, the petrol station attendant, the council clerk, the bank manager, the bee keeper, someone in line with us... everyone seemed to have time for each other, without being nosey!!! That 'look' being, it doesn't stop.... everyone is so relaxed and friendly here! We were given a home smoked self caught fish as a gift! Probably a common thing to happen in N.Z., but still, pretty special!!! Unfortunately this was on our last day in the country, so we handed it onto another acquaintance! This friendliness has shed light on our lives! Just another reminder, which we all need in our lives! Let's hope we can stay in the BUBBLE!
 

 

Sara: Sad to leave our sanctuary (meaning the rest that had engulfed us in the paradise named N.Z.!) we headed back to Auckland and hoped on a plane bound for L.A. Rogier, with his long legs, adores the emergency seating. I, on the other hand, find it too cold, so I usually book the chair behind him. This, I have found, gives me a huge disadvantage! People seated in the emergency row must be of able mind, willing to assist others in a case of emergency. Rogier has met some inspiring people on our flights. I have played 'mummy' to most of my row companions. A constant test to my patience! They need help understanding their controls, they need me to walk them through their paper work, they need me to repeat announcements to them, hold their hand in turbulence... I've had a woman ask me to orientate her through the airport arrivals and I've even had one girl nudge me awake so that I could find the assistance button on her controls for her as she was thirsty and wanted some water!!! Perhaps I missed my calling as a tour operator!!!
 We left Auckland at 21:30, flew 10 hours and arrived in L.A. at 14:30 the same day!!!
 In hindsight, perhaps we ought to have done L.A. on the way out! It was a shock to land in the U.S. after our experience in N.Z. At the immigration desk there hung a sign announcing; "It is our pledge to be obliging, friendly, to listen to you, to accommodate your needs, etc, etc" You get the picture... I thought to myself.... hmmmm, anyone that has to put that in writing must be the exact opposite. Too right! My golly, what a disgraceful representation to their country. These guys were the most unfriendly, grumpy, impatient and down right rude officials I've ever experienced. And I've been through immigration with automatic riffles pointed at me! I thought these guys would bite my head clean off just with one look! On top of that, we had to give them an imprint of our whole hand, not just finger prints, and a mug shot!!! Not happy about that! After holding back laughter that ought better to have been tears, we took our baggage from the belt and walked straight out into the public. No security. No quarantine. A police officer was out the front of the airport taking photographs with a tiny camera... seemed all pretty unprofessional! There was a guy waiting for us, to transport us to our car. I'd arranged a Porsche for the day! Luckily they hadn't one available.... as our luggage wouldn't have fitted!!! Refusing a tiny Mercedes they wanted to put us in, they came up with two other choices for us... a bright yellow Pontiac convertible, or a black BMW 650 cabrio. Rogier chose the later. It fit our luggage and our style!!! We drove through the pollution to our very hip and quiet hotel on the edge of a nature park on Sunset Blvd. The huge beastly cars were hilarious... double tyres on the back and some looked like a stretch bus... can't imagine what they are good for in the city! Again, a beautiful room... massive. Good choice! After a quick shower we headed to the beach for sunset. As you do, we wrongly decided to follow the locals, and eat fish and chips on Santa Monica Pier! This junk food immediately strengthened our exhaustion (little sleep on the plane) and after a cruise up and down the Sunset Strip, we ignored the tip from our bass playing clerk at the hotel to go see a RMB band at a local trendy club and returned to our room, ate some lettuce and fell into bed!!! After a good sleep we drove around Bel Air and Hollywood. Many a tourist bus stared at us trying to work out who we were as we drove past in our beautiful convertible! Although these neighbourhoods are extraordinarily beautiful... massive mansions with magnificent grounds... there is a really false sense of paradise going on! Just blocks away, it is chaotic, messy, and harshly poor. It seems so out of balance. I can't imagine how anyone would feel good about themselves tucking  themselves up in these "made" luxuries whilst the reality around them tells a totally different story! Surreal!

 

 
Rogier: De aankomst is LA was een totale shock na ons zeer aangename verblijf in NZ. De douane controle in Amerika is werkelijk extreem streng. Ze nemen al je vingerafdrukken van beide handen + een foto van je gezicht. Persoonlijk vind ik dat ze zoiets zouden moeten vebieden. Stel je voor dat er iets mis gaat in het computersysteem en opeens wordt je gezien als een terrorist en deporteren ze je rechtstreeks naar Quantanomo Bay. Nadat we na uren oponthoud door de douane eindelijk buiten het vliegtuig waren aangekomen stond ons al iemand op te wachten van het autoverhuurbedrijf. Sara had via internet een Porsche Boxter geregeld om LA te verkennen. Maar aangekomen bij het autoverhuurbedrijf stond er een piepkleine Mercedes SLK cabrio klaar. Ik gaf meteen aan dat dit niet zoals afgesproken was en ik al helemaal geen zin had om in zo'n kleine cabrio te vertrekken waarin nog niet eens al onze bagage paste. Aangezien het de fout van het autoverhuurbedrijf was gingen zij even rondbellen voor een alternatief. We kregen vervolgens de keuze tussen een felgele Pontiac cabrio of een BMW 650 cabrio bouwjaar 2008. Nou toen hij aangaf dat we een van deze wagen konden huren tegen hetzelfde tarief als de eerder afgesproken Porsche Boxter was de keuze natuurlijk snel gemaakt. Normaal gesproken zou ik nooit voor een BMW kiezen maar ik heh altijd al een zwak gehad voor de vroegere 850 en de huidige 650 cabrio.
Werkelijk een prachtige zeer grote cabrio met 5 liter V8 en meer dan 400 pk. Een auto met een nieuwprijs van meer dan 150.000.- Euro. Uiteindelijk waren we dan ook heel blij dat de Porsche Boxter niet beschikbaar was. Deze was sowieso ook te klein geweest met alle bagage die wij bij ons hadden. Vervolgens zijn we naar ons hotel gereden op Sunset Boulevard. Een prachtig hotel met een zeer ruime indeling. Diezelfde avond zijn we naar pier van Santa Monica gereden. Hier hebben we even rondgereden en vervolgens zijn we doorgereden naar Sunset Boulevard. De Sunset Boulevard is xtreem breed en lang. Het duurd zo een half uur om van het begin naar het einde te rijden. En dan moet je nog een keer terug rijden om de andere zijde van de Boulevard te zien. In eerste intstantie hadden we gepland om ergens op de Sunset Boulevard te parkeren en vervolgens op zoek te gaan naar een restaurant. Maar nadat we al enkele uurtjes rondredenhad Sara wat last van hoofdpijn en besloten we dan ook om terug te gaan naar onze ruime hotelkamer en een salade via de roomservice te bestellen. Dit is ons uiteindelijk heel goed bevallen. We zin die nacht vrij vroeg gaan slapen omdat we de voorgaande nacht in het vliegtuig bijna niets hadden geslapen.
De volgende morgen zijn we omstreeks 11:00 uur vertrokken voor een rondrit met de cabrio door Beverly Hills. Dit is de sjieke buurt van LA die we ook wel kennen van de vele tv series. Ik was positief verrast toen ik de huisen in deze buurt zag. Ik dacht altijd dat het vrij kleine huizen met piepkleine tuinen waren gezien het plaatsgebrek in de meeste wereldsteden. Maar in werkelijkheid zijn het stuk voor stuk extreem grote huizen met de meest prachtige tuinen/parken eromheen. Zowat voor elk huis stonden busjes van aannemers en technische bedrijven geparkeerd die overal bezig waren met verbouwingen en aanpassingen. We hadden voordat we Beverly Hills ingereden waren een plattegrond gekocht met daarop alle namen van bekende film en popsterren met daarop de aanduiding waar ze in Beverly Hills wonen. Dit was tevens handig aangezien hierop een te volgen route stond afgebeeld zodat je dwars door Beverly Hills kon rijden.
De luxe auto's die we hier zagen rondrijden gingen werkelijk elke verbeelding te boven. Van een economische crisis is hier zeker geen sprake. In de rest van LA dan weer wel als we de reacties van het personeel van het autoverhuurbedrijf moesten geloven. Positief was dan weer wel dat de laatste weken het weer langzaam iets beter ging met de boekingen. Vervolgens zijn we naar het overbekende Holywood teken gereden. Maar toen we daar aankwamen moesten we ons alweer terug haasten om op tijd de auto af te geven en tijdig het vliegtuig naar Londen te halen. Na ons eerste bezoek en tevens laatste bezoek aan Amerika hebben we dan het vliegtuig naar Londen genomen.
 
 

01 & 02-04-09

 
 

 
Rogier: De vlucht naar Londen duurde ongeveer 10 uur en verliep verder prima. Het enige probleem was dat er vrijwel geen mogelijkheid was om rustig te slapen aangezien er een groep van wel 100 kinderen aan boord was. We dachten eerst dat er in Amerika iets in het drinkwater zit dat de mensen extreem actief maakt maar het bleek gewoon aan de kinderen te liggen die voor geen mogelijkheid langer dan een half uur op hun stoel konden blijven zitten. Naast mij zat een koppel uit Zweden die met de motor met nog een koppel gedurende 5 weken wel 8000 km door NZ hadden rondgetoerd.
Na aankomst in Londen hebben we de underground naar het centrum genomen vanwaar we vervolgens een taxi naar het huis van Sara´s tante Sue hebben genomen. Hier aangekomen waren we helaas helemaal geradbraakt door de slaaploze vlucht van LA naar Londen. We zijn eers op uitnodiging van Sara tante in een sjiek Londens restaurant gaan lunchen. Na aankomst terug in haar woning waren we al om 20:00 u naar bed gegaan. De volgende dag zijn we na 14 uur slaap London ingegaan voor wederom een lunch in een sjieke Italiaan en vervolgens een bezoek aan een moderne kunstgallerij. Vervolgens weer terug naar Sue's huis voor een gezellige avond met Epoisse en een St' Emilion 2001. Wat opvalt in Londen is dat vrijwel alle huizen extreem klein zijn en ondanks dit er toch Ferraris en Bentleys voor de deur staan. Ik denk dat Londen de duurste vierkante meter prijs van de Wereld kent. Na ons aangename verblijf bij Sara's tante zijn we momenteel onderweg met de Eurostar trein van Londen naar Brussel. Nog enkele uurtjes en we zijn weer terug in ons eigen paradijsje.
 

 
Sara: Our flight from L.A. to London was a nightmare! The women sitting next to me had a huge case of the jitters. They couldn't sit still! Up, down, up, down... gossip... gossip... gossip... they were also too big for the chair which meant they were sitting on top of me! But it wasn't only them. Waiting for the toilet, I stood gazing back down the sea of passengers. What a hypo bunch! The whole crowd couldn't sit still. I thought to myself.... what are they eating in America... hypo-tensive to the T! People were arguing with their neighbours, half of the crowd weren't even sitting it seats... it was like jelly beans gone mad! Turns out there were more than 100 teenagers onboard. They obviously had the monopoly and made everyone unsettled! It was impossible to sleep, so we just threw ourselves into a 10 hour marathon of movies!!! Unfortunately our flight arrived in the morning in London, so we couldn't easily fall into a slumber when we arrived! After a hit of double espresso's we took the underground to Earls Court and a taxi to Chelsea... to my beautiful "Aunt". Sue took us out to lunch, one of those lazy kind of lunches that see's you a bottle of wine and four hours later stepping back into the late afternoon sunshine! For years I'd been raving to Sue about my beautiful Rogier, but they'd never met. They hit it off immediately!!! She is one of the best ears and the most encouraging people I've ever met. Full of grace and style and spice. I adore her! We crashed around 20:00.... just couldn't focus anymore! We decided to stay another night... seeing as we were such poor companions the first day! The sleepless flight really ensured jetlag! We were a hopeless mess! The following day we wandered up Kings Road and enjoyed another long and delicious lunch. A wonderful Italian this time! Then pottered through a modern art gallery... Rogier warmed to the experience. A small yet superb selection of cheese accompanied by a perfect St. Emilion filled any empty space left in our stomachs as our conversation led from one subject to the next. We had a wonderful time with Sue. I think she enjoyed the visit! Sunday the 5th we took the Eurostar back to Belgium. 6 weeks away from home! Wonderful to be back in our own delicious bed... gorgeous to be reunited with our darling cats... happy to be back in our routine lives, funnily enough...but WOW, was that the perfect holiday!!!! Aside from the relaxed time together, which was just marvelous!!!, I think my favourite highlight to the trip was seeing Rogier feeling at home in Australia and N.Z. He fit in like he has never done before. I didn't need to take extra care for him... he moved like a local!!! This moves me! It places us. I guess we really have adapted to each other over the past ten years!
 Honeymoon (-pre) over, it is time to get back to work!!! ;-)
 
 

03 & 04-04-09